كه محور عظمت آنان ، تنها در ايمان مطلق به كرامت و شرافت انسان و حق مقدس آن در زندگى آزاد و شرافتمندانه قرار دارد . و همچنين در اين نكته است كه اين انسان ، هميشه در تكامل و تحول است و جمود و عقب‌گرد و توقف در يك حال از حالات گذشته يا كنونى ، چيزى جز پيك مرگ و دليل نابودى نيست . در ميان بزرگان گذشتهء تاريخ ، كسانى كه در عقل و جان شما ، تخم آن‌چنان اصل و قاعده اساسى را بپاشند و پرورش دهند كه اساس قوانين تحول و تكامل قرار گيرد ، بسيار كم است . اصل و قاعده‌اى كه گويى على آن را از زبان طبيعت و قلب زندگى مىگويد : « فرزندان خود را به اخلاق خود تربيت نكنيد ، زيرا كه آنان براى زمانى غير از زمان شما ، خلق شده‌اند » ! « 1 » و جداً بسيار نادرند از بزرگان گذشتهء تاريخ كسانى كه در دل و جان شما تخم اين چنين قاعدهء بزرگى را بپاشند كه همه راه و روش‌هاى انسانى را در برگيرد و متوجه هر كار و كوششى گردد : « هركس كه دو روز او يكسان باشد ، مغبون و زيانكار است » و علىبن ابيطالب با اين جمله مىخواهد بگويد كه هيچكس زيانكار نيست مگر اينكه گذشته و امروز او يكسان باشد و بنابراين ، رستگارى و بهره‌مندى آن است كه امروز آنان از ديروزشان بهتر باشد و اين هم بدون پيش‌روى همراه موج بىآرام زندگى ، امكان‌پذير نيست . و جداً بسيار كميابند از بزرگان گذشته تاريخ كه در فكر و روح شما ، بذر موازين عدالت جهانى را كه از خود مىجوشد و بر خود تكيه

--> ( 1 ) لا تقسروا اولادكم على اخلاقكم ، فانّهم مخلوقون لزمان غير زمانكم